درود

من امروز تولدمه .ساختن این وبلاگ هم در واقع کادوی تولد من بود به خودم.آره تعجب نکنید .چه اشکال داره که آدم به خودش هدیه بده احتمالا" بعضیها میگند یه نوشابه هم واسه خودت باز کن.ولی راستی چرا کودک درون ما این همه مغموم و ساکت و گوشه گیر است.چرا ما همیشه منتظریم .مثلا" منتظر همین کادوی تولد .چه ایرادی داره خودمون واسه خودمون کادو بخریم .جایزه بگیریم و در یک کلام خودمون رو دوست داشته باشیم و با کارهای عاقلانه وغیر عاقلانه دیگران را مجبور به این کار نکنیم(که البته در این زمینه خانمها ید طولایی دارند.)من که خودم حتی از زمانیکه نوجوان بودم حتی برای خودم جایزه می خردیدم .واقعا" لذت داره امتحان کنین.

راستی اگه وقت کردین فیلم آتش بس را هم ببینید خانم میلانی خیلی خوب به کودک درون پرداخته .موضوعی که حتی در روانشناسی نوین امروز هم کهنه نشده و به یکی از داغترین موضوعات علم روانشناسی و مشاوره تبدیل شده است.البته من شخصا" همیشه از ارادتمندان به شخص خانم میلانی و آثار جالب توجه وی از جمله اثر درخشان دو زن هستم..البته یک نکته  هم که همیشه منو خیلی آزار میده اینه که حتی از منتقدین سینما هم میخوانیم و میشنویم که خانم میلانی فمینیست است و فیلمهاش غالبا" با یک ژانرخانوادگی درون مایه و حتی قالب فمینیستی دارد.خوبه از همینجا به عرض دوستان عزیز برسونم که فمینیسم به معنای مطرح کردن زن و بحث در خصوص مشکلات و گرفتاریهای او نیست .فمینیسم حتی به معنای برابری زن و مرد هم نیست .فمینیسم یعنی اعتقاد  به برتری زن   .

اگرچه خانم میلانی در اغلب آثار خود به زن میپردازد به زن و مشکلات او.به زن و ناهنجاریهای جامعه در قبال وی اما هرگز برتری زن را عنوان نمیکند که البته در جامعه ای چون ایران همانقدر که بتوانیم تساوی حقوق زن و مرد را محقق سازیم کاری بس کارستان میطلبد.چه رسد به ادعای برتری زن.

راستی ما در مجلس برای دفاع از حقوق پایمال شده خود چند نماینده زن داریم؟